En dan geloof ik ook nog. Ik geloof in een God die mensen beter kan maken, maar mijn moeder niet genas. Soms heeft dat me boos gemaakt. Vreselijk boos gemaakt. Toen mama kanker kreeg en in het ziekenhuis van de pijn bijna verging - het was begin 2022 - zocht ik haar op. Vanaf het moment dat ik haar in...

Ik had het haar zo graag willen vertellen. Dat ik mijn tentamen heb gehaald. Hak over de sloot. "Ge-fe-li-ci-teerd", zou mama zeggen, "de vlag mag uit!" En dat er in Utrecht geverfd werd en dat de KPN man het wifi-probleem daar nog steeds niet op kon lossen. Over de gezinsuitbreiding bij Bertran: twee biggen en twee kalfjes. En dat ik...

Oké God. We hebben onze les geleerd. We weten nu dat we het leven niet voor lief moeten nemen. We weten dat we elke dag 'ik hou van je' moeten zeggen. En hoe belangrijk het is om in elkaars ogen te kijken. Dat we dat vaker moeten doen dan kijken op ons scherm. En we houden voortaan onze camera op...

Het is vaker gebeurd. Er stierven vaker moeders van studenten en dus ben ik niet alleen (al lijkt dat soms wel zo omdat ik simpelweg (bijna) geen lotgenoten ken). Ik vind het dus heerlijk om boeken te lezen van meiden die ook ergens rond hun twintigste een ouder verloren. Het helpt me. Want: mooie woorden lezen is fijn. Mooie herkenbare...

Vandaag voel ik het even extra. We hebben de afgelopen anderhalf jaar in een rollercoaster gezeten. Nu is het voorbij. Achter de rug. Al zal het nooit meer zijn zoals het was. Mijn moeders ziekbed veranderde ons, besef ik nu. Het doet wat met je als je iemand van dichtbij ziet lijden. In ons huis woonde de ziekte, en...

Bel de loodgieter - mijn maag zit verstopt. Bel de elektricien - mijn ogen staan anders. Roep de taxateur - ik wil weten hoeveel conditie ik nog heb. Bel de schilders om me te verven en de schoonmakers om me weer glanzend te poetsen.

Vanavond was ik er voor het eerst weer. Met Gertine. Bij mama's graf. We namen een bos bloemen mee - gewoon een bosje uit de Jumbo- en wat ordinaire steentjes uit de achtertuin om letters mee te vormen. Wat kan ons het schelen; alles beter dan een kale hoop zand. Op de begraafplaats is het rustig. O ja, denk ik....

Ik dacht echt dat ik zou instorten. Ik dacht dat ik door mijn benen zou zakken op het moment dat mijn moeder sterven zou. Dat ik de hele buurt bij elkaar zou schreeuwen. De huid van mijn gezicht zou trekken. Zoiets. Maar niets van dat alles gebeurde. Toen mijn moeder stierf, nu elf dagen geleden, viel ik stil. Ik zat...